Mijn moeder wilde nog een keer op bedevaart en ze vroeg of ik mee wou. Van 16 t/m 21 september was het zover om samen met een groep uit Heino naar de plek te gaan waar Bernadette 150 jaar geleden 18 verschijnen van Maria heeft gezien. Een bijzondere ervaring om hier eens te kijken.

Het programma die week: elke dag 1 of 2 kerkdiensten, lichtprocessie, internationale mis en bezoek aan oud Lourdes, geboortehuis Bernadette, huis van de pelgrim en een dag naar de Pyreneeën.

Ik kreeg de vraag om tijdens de excursiedag naar de Pyreneeën een dagverslag te schrijven dat gepubliceerd is.

Alles stroomt zijn eigen weg
Je wordt geboren met nog een lege rugzak, al hebben sommigen al bagage uit een vorig leven. Gedurende je leven zijn er soms obstakels die op je levenspad liggen net als in de rivier Gave. De ene keer kun je makkelijk over de hobbel heen springen, maar soms is de rots voor je wat groter. Je kan proberen de rots op zij te duwen of je er tegen verzetten, maar je kan er ook vloeiend langs heen stromen. Terwijl we via de vallei onze rit naar beneden rijden in het dal zie ik dat het water in de Gave naar boven stroomt. Het volgt zijn eigen weg.

Ook in je leven komen er verschillende mensen op je pad. De een loopt kort met je mee, de ander wat langer en een ieder heeft zijn/ haar eigen verhaal en bagage.

De bus rijdt verder via kleine dorpjes, smalle wegen en steeds hoger de Pyreneeën in. Onderweg zien we ook grote buizen langs wanden die het water opvangen die boven uit de meren naar beneden komt. Beneden wordt het als witte stroom opgewekt en er ontstaat energie.

De mensen die ik ontmoet tijdens deze pelgrimsreis geven mij ook energie. Al deze verbindingen laat ik vloeien door mijn aderen. Ik merk dat mijn voeten weer dieper in de grond wortelen en ik steviger in het leven sta.

Boven aan de berg heb ik een ontmoeting met een hond. Iedere dag ziet hij vele pelgrims die hun pad volgen. Hij kijkt als een herder die waakt over zijn kudde. Samen kijken we even terug naar het pad dat ik heb bewandeld nu ik zo halverwege mijn leven ben. Ik geef hem een aai over zijn bol en hij duwt zijn natte neus tegen mijn hand. We weten dat ik weer alleen verder mijn pad zal lopen en dat ik op diverse plekken mijn voetafdrukken zal achterlaten. Naast ons stroomt de Gave naar beneden. Soms hard, soms zacht, soms kletterend tegen de rotsen en een andere keer strelend langs de wanden naar beneden…net als het leven stroomt het zijn eigen weg.

Nog enkele foto’s die ik heb gemaakt, zodat je een beeld krijgt van Lourdes.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *